وخت را مات که،رنګ يې واوښت،زړه يې سورى شو

                              د دې ښار هغه يو روغ هم لېونى شو

                              ويل يې نور يې له دنيا نه موړ زړګى شو

                               هغه لا چې سړى نه و د ده خداى شو

                             يا طالب يا به عسکر شي،سربه وخوري

                             د دې  کونډې خوارکۍ زوى هم زلمى شو

                                د چا سترګو ته کتل پکې حرام شول

                                         زندګي هم يو بې خونده شانتې شى شو